കഥകളുറങ്ങുന്ന വൃദ്ധസദനങ്ങൾ

കരഞ്ഞേയിരിക്കും കദനങ്ങൾ മെല്ലെ

കറുത്ത മേലാപ്പു വലിച്ചു മൂടി 

മനസ്സിലെന്നും ഉറങ്ങാതിരിക്കും 

മറന്ന സ്വപ്നം തലപൊക്കിടുന്നു

തനിക്കു താനെന്ന നിറഞ്ഞ ബോദ്ധ്യം മനസ്സിലുണ്ടാമതിൻപ്രകാരം

കഥയുറങ്ങുന്ന വൃദ്ധാശ്രമത്തിൽ 

കഴിഞ്ഞു കൂടും മൃതിയെത്തുവോളം

കരംപിടിച്ച് കരകേറ്റിടുമ്പോൾ പറഞ്ഞതെല്ലാം പതിരായ് മറഞ്ഞു

വിധിക്കു തട്ടിക്കളിക്കാനൊരുക്കും

കളിപ്പന്തുപോലായ് മമ ജീവസ്വപ്നം

നടിക്കുന്നു ഞാനും എനിക്കില്ല ദുഃഖം

തനിച്ചല്ല കൂട്ടുണ്ടരുമക്കിടാങ്ങൾ

കൊതിച്ചതെല്ലാം വിധിച്ചതില്ലെന്നുറച്ചു ഞാനും കഴിഞ്ഞു കൂടി

സ്വതന്ത്രചിന്തയ്ക്കരുനിന്ന തെറ്റിൽ മറഞ്ഞു ബന്ധം മറവിക്കയത്തിൽ

മകൾക്കു പിമ്പേ മകനും തിരഞ്ഞു

തിരക്കു കൂട്ടുന്ന സമസ്യയൊന്ന്

എനിക്കിതൊന്നും വഴങ്ങില്ലയോർത്താൽ

മിഴിപ്പരപ്പിൽ കവിയില്ല കണ്ണീർ

ഇവിടെമെല്ലാമൊരുപോലെ തന്നെ

സമസ്തവും വന്നടിയുന്ന തീരം

കഥയുറങ്ങുന്ന സദനങ്ങൾ ദീപ്ത

സ്മരണ വറ്റി കരിന്തിരികൾ ബാക്കി

കടുത്ത നോവിൻ്റെ പുരട്ടിൽ ജീവൻ

കഴിച്ചുകൂട്ടും കഥകൾ മറന്ന്

അറിഞ്ഞിടാനായ് പല കാര്യമുണ്ടാം 

അതിൻ്റെ കാലം അകന്നൊഴിഞ്ഞു