വീണ്ടും രാത്രിമഴകൾ

  വീണ്ടും രാത്രിമഴകൾ

  രാത്രിമഴയേറെ പ്രിയതരമാമൊരു

  ഗാത്രരൂപത്തോടെയെത്തിയെൻ ഹൃത്തിലും

  ഗീതങ്ങളിൽ വാക്സ്വരൂപങ്ങൾ തീർത്തത്

  സൗഗതചിത്തപ്രണയ സഞ്ചാരമാം 

 'രാത്രിമഴപോലെഞാൻ'എന്നുചൊല്ലുമ്പോഴും

  ധാത്രിയെപ്പോൽ 'ദുഃഖസാക്ഷി'യായന്നവൾ

  പ്രേമപ്പുതുമലർ മൊട്ടു വിരിഞ്ഞപ്പോൾ

  'പ്രിയജനംപോൽ' കുളിർത്തു നീ പെയ്തതും

  രാത്രിമഴ നീ 'പ്രേമസാക്ഷി'യായെന്നുമെൻ

  വാതിലിനപ്പുറം കൺപാർത്തതില്ലയോ !

  ദുഃഖഭാരങ്ങൾ മന:കോണിൽ ഗുപ്തമായ് 

  വയ്ക്കവേ, 'ഖിന്നയാം പുത്രി'യായ് വന്നു നീ.

  ഭ്രാന്തമാം ചിന്തകൾക്കൊപ്പം 'യുവതിയാം

  ഭ്രാന്തി'യായ് നീയുമിരച്ചു വന്നീലയോ !

  പെയ്തുതോരാത്തതാം രാത്രിമഴയായി നീ

  യെന്നും പിണങ്ങാതെ ചാരെ വന്നീടുന്നു.

തണലിറക്കങ്ങൾ

  തണലിറക്കങ്ങൾ

  തീരത്തു തല്ലിത്തകരും തിരകൾക്ക് 

  നെഞ്ചിലൊടുങ്ങാത്ത നീറ്റമുണ്ടാം

  ഗദ്ഗദം പോലെ നുരിയിടും ഓർമ്മകൾ

  ചിപ്പികൾ ഓർക്കുന്ന നൊമ്പരമാം

  കൈതത്തഴക്കൈകൾ മാടി വിളിപ്പതു

  കൈതവമുള്ള തിരച്ചാർത്തിനെ

  മുന്നോട്ടടുത്തിട്ടു പാൽപ്പതപുഞ്ചിരി

  തൂകി പിറകോട്ടു പാഞ്ഞകലും

  തണലിറക്കങ്ങളിൽ കൈതത്തലപ്പുകൾ

  നിഴലിൽ കുഴഞ്ഞു പതിക്കുവാറെ

  കളിവട്ടമൊക്കെയും കൈവിട്ട വീചികൾ

  കരയെ തനിച്ചാക്കിയുൾവലിഞ്ഞു

  നിരയൊത്ത പുന്നമരങ്ങൾ വിരുത്തിയ

  നിഴലോ വിരഹിയാം കാർമുകിലോ

  കുതികുതിച്ചെത്തുന്ന അലമാല കാണവേ

  സന്ധ്യാംബരത്തിൽ ഒളിച്ചു നിന്നു