ദാമ്പത്യസുകൃതവല്ലരി

എന്തേ, വൈകി നീ മൊട്ടിടാൻ വന്നു കുഞ്ഞുസുന്ദര സൂനമേ,

എത്രയേറെനാൾ കാത്തു നിന്നെ ഞാൻ എത്രയുൾത്താപം പേർത്തിതോ.

എത്ര നാൾ ഉള്ളുരുകി നിന്നു ഞാൻ കത്തുംവേനലിൻ വഹ്നിയിൽ 

എത്ര നാൾ കുളിരിൽ കുതിർന്നു ഞാൻ

നിഷ്ഫലം തപം ചെയ്തെന്നോ?

എന്നും വന്നെന്നെ തൊട്ടുണർത്തുന്ന കുഞ്ഞുതെന്നലും ചോദിച്ചു;

പൂവിടാതെ നീ നില്പതെന്തയ്യോ!

പൂക്കാലം ഏറെ പോയല്ലോ?

ചുണ്ടുരുമ്മിയാ വണ്ടുമെന്നോട്

 കിന്നാരം മൂളിപ്പാഞ്ഞു പോയ്

മൊട്ടിടാൻ മടിച്ചെന്തിനിമ്മട്ട്

വ്യർത്ഥമായ് കാലം നീക്കുന്നു.

ഫുല്ലമായ് ചിരിച്ചുല്ലസിക്കുന്ന 

മുല്ല വല്ലരിയെന്നാളും

ഊയലാടുന്ന കാറ്റിൻ കാതിൽ -

ച്ചേർന്നെൻ്റെ ദോഷങ്ങൾ ചൊല്ലുവോൾ

ഗർവ്വമോടെയീ കുഞ്ഞു പൂന്തോപ്പിൽ

വർണ്ണരാജി പരത്തുന്ന ഭിന്ന ജാതി തരുക്കളും

ദോഷമിമ്മട്ടിൽ എന്നും ചൊല്ലുന്നു.

ഖിന്നയായ് എന്നെ നോക്കി വീർപ്പിട്ട്

പോകുമെന്നുടെ സ്വാമിനി

ദീനയാമെന്നെ കൈവിടാതെന്നും

പാലനം ചെയ്വതത്ഭുതം

ജന്തു ജാതിയിലാകിലും, ഞങ്ങൾ

തുല്യ ദു:ഖിതരാകയാൽ

കേവലം അനുതാപമാർന്നെന്നെ

കൈവിടാതെയിരുന്നതാം.

അന്തി സൂര്യൻ്റെ ചെങ്കതിർ വീണ്

ദിങ്മുഖം തുടുത്തീടുമ്പോൾ

കുങ്കുമച്ഛവി പൂണ്ട വിണ്ണിൻ്റെ

കാന്തിയിൽ കുളിച്ചോമലാൾ

ഏകയായ് ഏറെ നേരമീമലർ

പൂങ്കാവിൽ വന്നിരുന്നിടും.

ഇന്നതാ നോക്കൂ! ഏകയല്ലവൾ

ഖിന്നതയുമില്ലത്ഭുതം

പ്രിയവാക്കുകൾ പ്രിയനോടോതി

പ്രീതി പൂണ്ടവളെത്തുന്നു.

അത്ഭുഭുതംകൂറിയെന്നെ നോക്കി -

ക്കൊണ്ടാത്മനാഥനോടോതുന്നു;

ഇത്രയും കാലമെന്നെപ്പോൽ

തപം ചെയ്തു നിന്നൊരീപ്പൂച്ചെടി

ഇന്നിതാ മൊട്ടണിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു

ഞാനുമമ്മട്ടുതന്നല്ലോ!

ഏറെ ദൂരം പടർന്ന നമ്മുടെ

ദാമ്പത്യ സുകൃത വല്ലരി

പൂവണിഞ്ഞതു കാണുമ്പോൾ

മനമിന്നു നല്ല മലർവാടി.

തുല്യ ദുഃഖിതയായി നിന്ന നൽ-

പ്പൂച്ചെടിയോടു ചേർന്നു ഞാൻ

ഭാവുകങ്ങൾ പരസ്പരം ഏകി

മംഗളം നേർന്നു പോരട്ടെ !

29.4.1993